Debaty sejmoweDruga Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasad podziału środków finansowych na pomoc socjalną, prace interwencyjne i szkolenia dla bezrobotnych

   W związku z przekazaną przy piśmie z dnia 20 maja 1999 r. (znak: SPS-0202-1951/99) interpelacją pana posła Jana Sieńki w sprawie zasad podziału środków finansowych na pomoc socjalną oraz z Funduszu Pracy na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu uprzejmie informuję, co następuje:    1. Środki finansowe na pomoc społeczną w części 85: Budżety wojewodów, dział 86: Opieka społeczna, ustalane są przez Sejm RP w ustawie budżetowej. Budżet państwa na rok 1999 został opracowany m.in. na podstawie:    - uchwały nr 36/98 Rady Ministrów z dnia 26 maja 1998 r. w sprawie harmonogramu prac nad projektem ustawy budżetowej na rok 1999. Na podstawie tej uchwały minister finansów opracował ˝Założenia projektu budżetu państwa na rok 1999˝ oraz wstępne limity wydatków dla dysponentów części budżetu państwa, które po przyjęciu przez Radę Ministrów zostały przekazane dysponentom części budżetowych, tj. m.in. wojewodom,    - po otrzymaniu ˝Założeń projektu budżetu państwa na rok 1999˝ oraz wstępnych limitów dysponenci części budżetowych opracowali szczegółowe materiały do projektu budżetu w danej części budżetu państwa.    Sposób opracowania przez dysponentów projektu budżetu określa rozporządzenie ministra finansów z dnia 8 maja 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu i terminów opracowania materiałów do projektu budżetu państwa na rok 1999 (DzU nr 62, poz. 391).    Przy podziale środków finansowych dla budżetów wojewodów na wypłatę świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej Ministerstwo Finansów zastosowało następujące kryteria:    - przewidywane wykonanie wydatków na świadczenia obligatoryjne w 1998 r. w poszczególnych województwach zostały zwaloryzowane wskaźnikiem 108,5%. Łączna kwota wydatków na świadczenia obligatoryjne wyniosła 70% wydatków ogółem przewidzianych na świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na 1999 r.,    - pozostałe 30% wydatków ogółem przeznaczono na zasiłki fakultatywne, które dla poszczególnych województw podzielone zostały następująco:    a) 45% - proporcjonalnie do liczby bezrobotnych w poszczególnych województwach na dzień 31 grudnia 1997 r.,    b) 26% - proporcjonalnie do liczby mieszkańców,    c) 29% - proporcjonalnie do liczby osób w wieku nieprodukcyjnym w poszczególnych województwach na dzień 31 grudnia 1996 r.    Przy podziale wydatków na świadczenia pieniężne na 1999 r. określone zostały konieczne wydatki na świadczenia obligatoryjne w poszczególnych województwach, a pozostała kwota przeznaczona została na świadczenia fakultatywne i podzielona została na województwa przy pomocy metody parametrycznej zastosowanej w 100%. W latach ubiegłych metodę parametryczną stosowano do całej kwoty wydatków przewidzianej na świadczenia z pomocy społecznej w sposób następujący: w 1996 r. - 50%, w 1997 r. - 70%., w 1998 r. - 85%. Przyjęte kryteria podziału: 45%, 26% i 29% nie różnią się od zastosowanych dla 1998 r.    Wyrażam przekonanie, iż powyższe informacje w pełni wyjaśniają wątpliwości pana posła odnośnie do sposobu podziału środków budżetowych, które mają charakter jawny i wynikają z opracowań Ministerstwa Finansów. Odnośnie do sposobu podziału środków na szczeblu budżetu wojewody ministerstwo nie zna tych kryteriów, gdyż są one ustalane i realizowane przez każdego z wojewodów.    2. Przy podziale środków Funduszu Pracy na realizację kontraktów zadaniowych w 1999 r. przyjęte zostały przez prezesa Krajowego Urzędu Pracy (dysponenta głównego) następujące kryteria:    - liczba bezrobotnych wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - stopa bezrobocia wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - liczba bezrobotnych absolwentów wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - udział bezrobotnych absolwentów w ogólnej liczbie bezrobotnych,    - liczba bezrobotnych kobiet wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - udział bezrobotnych kobiet w ogólnej liczbie bezrobotnych,    - liczba bezrobotnych zamieszkałych na wsi wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - udział bezrobotnych zamieszkałych na wsi w ogólnej liczbie bezrobotnych,    - liczba długotrwale bezrobotnych (powyżej 12 miesięcy) wg stanu na dzień 30 czerwca 1998 r.,    - liczba zasiłkobiorców wg stanu na dzień 31 stycznia 1999 r.,    - udział zasiłkobiorców w ogólnej liczbie bezrobotnych.    Tak ustalony zestaw kryteriów pozwolił w sposób obiektywny dokonać rozdziału środków Funduszu Pracy na poszczególne województwa. Dokonany w ten sposób podział środków stanowił podstawę do negocjacji kontraktów zadaniowych z dyrektorami wojewódzkich urzędów pracy. W trakcie negocjacji wzięto dodatkowo pod uwagę efektywność zatrudnieniową i koszt ponownego zatrudnienia po aktywnych programach rynku pracy.    Należy nadmienić, że najdroższym programem aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu są roboty publiczne. W 1998 r. udział osób zatrudnionych po robotach publicznych do osób, które te prace zakończyły, wynosił 11,8% (tzw. stopa ponownego zatrudnienia), co spowodowało, iż przeciętny koszt ponownego zatrudnienia jednego bezrobotnego ukształtował się na poziomie 25 362,3 zł. Wskaźnik zatrudnienia po pracach interwencyjnych wyniósł 64,1%, a koszt ponownego zatrudnienia wynosił 3873 zł. Najtańszą, a zarazem najefektywniejszą formą, były szkolenia bezrobotnych. Wskaźnik zatrudnienia po szkoleniu wyniósł 51,8%, a koszt ponownego zatrudnienia 1508,6 zł.    Przy podpisywaniu kontraktów zadaniowych ustalono, że na roboty publiczne wojewódzkie urzędy pracy będą przeznaczać do 19% przyznanego im limitu, co jest zgodne ze strukturą wydatków przewidzianą w ustawie budżetowej, w części dotyczącej Funduszu Pracy. Jednakże ostateczną strukturę wydatków na poszczególne formy ustalają dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz zapotrzebowanie i możliwości realizacji określonych programów rynku pracy.    Minister    Longin Komołowski    Warszawa, dnia 8 czerwca 1999 r.